เดอะ ชัตเตอร์ เป็นหนังที่จบแบบหักมุมหลายคน เพราะคาดไม่ถึงว่าจะมีการอาฆาตพยาบาทหรือตามหลงรักด้วยวิธีการแบบนี้ ผมเองก็คิดชมคนเขียนบทว่ามีการหักมุมที่น่าสนใจ แต่พอมาได้ยินเรื่องที่พี่สนิทด้วยคนนึงว่าเหตุการณ์อย่างนี้มีจริงๆ ถึงกับขนลุกเพราะว่าคนเขียนก็คงได้ยินเรื่องราวแนวนี้มาก่อนเช่นกัน  เรื่องมีอยู่ว่า...

 

สิบกว่าปีที่แล้ว มีวงดนตรีวงหนึ่ง ต้องออกเดินทางแสดงทัวร์คอนเสิร์ทต่างจังหวัด เมื่อไปถึงที่จอดรถโรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมืองพิษณุโลกเมืองหน้าด่านเก่าตอนบ่ายแก่ๆ มือกลองก็ชี้ให้เพื่อนๆดูชั้นสี่ว่าเฮ้ย ดูดิมีพม่าโพกหัวยืนอยู่ตรงระเบียงด้วย ขำดี ทุกคนมองตามระหว่างขนของเข้าเช็คอิน แต่นึกว่ามือกลองพูดเล่น เพราะไม่เห็นมีใครยืนอยู่ที่ระเบียงเลยซักชั้นเดียว

เข้าห้องพักได้ ก็กระโจนตัวลงนอนพัก หลังจากนั่งคุดคู้อยู่ในรถมานาน ผลอยหลับไปจนถึงเวลาหัวค่ำ ต้องอาบน้ำเตรียมตัวไปแสดง  มือกลองกลับรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแบบเป็นไข้ จนไม่อยากไปแสดง แต่ว่า....ทั้งวงถ้าไม่มีจังหวะกลองก็ล่มน่ะสิครับ เลยต้องฝืนลุกขึ้นอาบน้ำอาบท่าไปทำงานเพื่อเพื่อนร่วมวง....

เช้าอีกวันหนึ่งมือกลองตื่นขึ้นมาด้วยอาการ เมื่อยตัวและไหล่ไปหมด จนคิดว่าเมื่อคืนพลาดตอนตีท่อนไหนหรือเปล่า ก็ไม่มี เอหรือนึกไม่ออก แต่ว่าทัวร์คอนเสิร์ทก็ยังต้องไปจังหวัดอื่นต่อ ทั้งสี่เลยต้องลาทีเมืองพิษณุโลกและขับรถมุ่งสู่จังหวัดต่อไป....

หลังจากแสดงทัวร์คอนเสิร์ทจบลง ก็หาโอกาสกันไปทำบุญเพื่อเป็นสิริมงคลแก่วงสืบไป ไปถึงวัดแรกยังไม่ทันเข้าเขตวัดดี มีลุงหมอดูนั่งอยู่หน้าวัดตะโกนทักหนุ่มทั้งสี่ นักร้องนำเดินรี่นำทีมเข้าไปหา ส่วนตามือกลองเดินช้าหน่อยเพราะเป็นไข้ยังไม่หาย

ลุงบอกว่า "เป็นไงกันหลานๆ มาสะเดาะห์เคราะห์เหรอ?"

"ลุงพวกผมมีเคราะห์เหรอคับ?"

"มีคนเดียว" ทุกคนชะงัก ตายล่ะหว่าใครล่ะเนี่ย? ลุงชี้ไปที่มือกลอง ทำเอาเขาสะดุ้งเล็กน้อย

"ผม...ผมทำไรผิดเหรอครับลุง" มือกลองเสียงสั่น

ลุงตอบเสียงเรียบๆว่า "ไม่ผิดหรอก พอดีหลานเคยเป็นทหารไทยเก่าเมื่อชาติที่แล้ว" เพื่อนร่วมวงทั้งสามหันไปมองมือกลองแบบ มิน่า เอ็งถึงได้ตัวสูงไหล่กว้างยิ่งนัก ลุงพูดต่อ "แล้วทหารพม่าที่ตายตอนรบน่ะเขาก็อาฆาตทหารไทยไว้หมด พอหลานมาประจวบเหมาะกับช่วงที่วิญญาณเขาสื่อได้ก็เลยตามอาฆาต เลยมากับหลานตั้งแต่เจอกันนั่นล่ะ" มือกลองได้ยินแค่นั้นก็เข่าอ่อน หมดแรงเดินต่อแม้ว่าจะอยู่แค่หน้าวัดก็ตาม ลุงก็แนะนำต่อว่า "ไหว้พระ ถวายสังฆทานและอุทิศส่วนกุศลให้เขาก็น่าจะพอ" ...

 

เมื่อได้ฟังวิธีแก้ดังนั้นก็รู้สึกดีจัง นี่คงทำให้อาการปวดบ่าที่เป็นมานานของผมหายบ้าง เลยรีบไปวัดเพื่อจะทำสังฆทานอุทิศส่วนกุศลให้ใครก็ตามที่ขี่คอผมอยู่มั่ง แม้ผมจะไม่เห็นกับตา แต่ก็ไม่ลบหลู่นะครับ ขอกันไว้ก่อนดีกว่า 

ไปถึงวัดถวายสังฆทานเสร็จก็จะอุทิศส่วนกุศล หลวงพี่ถามว่าจะอุทิศให้ใคร ก็เลยเล่าให้ท่านฟัง ท่านหลับตาลงหนึ่งอึดใจ แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา พูดว่า "เห็นแล้วๆ คุณโยม คุณโยมอายุเท่าไรแล้วปีนี้?"

"จะสามสิบแล้วขอรับ"

"อนิจฺจํ วตสํขารา นะคุณโยม...สังขารคุณโยมเองน่ะ ไม่ใช่ผีที่ไหนหรอก"