แต่กว่า แลจังเกว จะได้มาถึงขั้นนี้ ชีวิตเธอต้องผ่านอุปสรรคน้อยใหญ่มากมาย

 

อย่างเมื่อมีการแข่งขันชิงตำแหน่งต้นเครื่องเอกในวัง เธอก็ได้นำเสนอแมลงทับสด เด็ดปีกแข็งที่เป็นสีเหลือบๆออก ตัวยังเป็นๆติดกับปีกในใสๆ ให้กับฮ่องเต้ พระองค์สงสัยจึงถามจังเกวว่าเหตุใดเจ้าให้เรากินของเยี่ยงนี้ จังเกวกล่าวทูลพระองค์ว่าตอนที่แม่ของเธอ ถูกธนูใกล้ขาดใจในป่า เธอได้พยายามหาอาหารป้อน ก็จับได้แต่แมลงทับนี้ เธอจึงเด็ดปีกแข็งออกเพื่อให้เหลือแต่ส่วนที่อ่อนนุ่มเหมาะแก่การเคี้ยวกรุบกรอบ แต่แม่เธอก็ไม่มีแม้แต่แรงจะเคี้ยวกลืน เธอจึงต้องเคี้ยวแล้วขย้อนออกมาป้อนแม่ของเธอเอง จึงไม่มีอาหารใดเลิศตราตรึงใจเธอไปกว่าแมลงทับป่าสลัดปีกอีกแล้ว แต่เมื่อฮ่องเต้ได้ทรงสดับฟังเรื่องของเธอจึงหวนระลึกไปถึงครั้งตอนเสด็จประพาสป่า ตกปลาอยู่ริมตลิ่ง แปลกใจจริงๆปลาไม่กินเหยื่อ อ๊ะ ภาพตัดกลับไปที่เรือพระที่นั่งเต็มไปด้วยปลาหมึก  เหล่านางต้นเครื่องก็ระดมพลมาเสียบปลาหมึกด้วยก้านตะเกียบเงิน เนื่องจากว่าหมึกเหล่านั้นยังไม่ตายหนวดของมันก็รัดไม้ที่เสียบแน่นหนักราวตอนที่แม่นาง จังเกวถูกธนูเสียบอกแล้วเอามือเกร็งกุมแน่นที่ก้านธนูเพื่อระงับความเจ็บมิปาน ฮ่องเต้คิดได้ดั่งนั้นก็เห็นดีเห็นงามที่จะยอมชิมแมลงทับพลางดำริถึงจานโปรด หมึกสดเกาทัณฑ์ซึ่อ(คือกินมันซื่อๆไม่ต้องปรุง) ของพระองค์

 

เมื่อเธอได้เข้ามาอยู่ในวัง เธอก็ยังต้องเจอคู่อริจากตระกูลแช (ไม่ใช่แชร์นะครับ อันนั้นลูกแชร์ต้องเผชิญดอกกันเอง เป็นเท้าแล้วลอยลำ) ภาพตัดกลับไปตอนที่จังเกว เป็นผู้ช่วยของ ฮันคือก๊อต ต้นเครื่องในวังแข่งขันเพื่อชิงความเป็น ต้นเครื่องสูงสุดประจำราชสำนัก(หรือภาษาเขาคือตำแหน่ง ซังกุง) ณ เวทีกลางแจ้งหน้าพระที่นั่ง โดยส่วนผสมหลักของการแข่งขันครั้งนี้คือ "เต่า" ครับ (ทว่าตระกูลแช แอบให้คนไปเคาะหม้อดินของฝั่ง ฮันคือก๊อต ให้ร้าวก่อนการแข่งขัน)

 

ณ สนามแข่ขัน

พิธีกร "แชจังกั้ว ไม่รอช้าเลือกเต่าแล้ววิ่งไปตัดหัวเต่าก่อนเลย เต่าเป็นสัตว์ตายยากครับ เมื่อหัวขาดแล้วปากยังคงงับได้ ส่วนตัวที่ไร้หัวนั้นก็ยังคลานต่อไปได้อีกจึงต้องระวังนิ้วโดนปากเต่างับ แล้วอีกมือก็ต้องรีบจับร่างเต่าหัวขาดโยนลงหม้อน้ำเดือดพล่าน เพื่อลอกกระดองออก แล้วเธอก็ใส่เครื่องเคียงอันมี เครื่องเทศ โสมขาว โสมดำ พริกขี้หนูสด ซีอิ๊วอย่างดีลงไปในหม้อ" กล้องแพนภาพจากฝั่งแช ไปยังฝั่งฮันด้านซ้ายมือ

 

"ในขณะที่ ฮันคือก๊อต ก็วิ่งไปเอาเต่ามาต้มครับเธอไม่กล้าสับหัวหรือไงครับ เธอโยนลงไปในหม้อพร้อมกันสามตัวเป็นๆอย่างนั้นโดยไม่ตัดหัว เต่าดิ้นทุรนทุรายมากครับ ตะเกียกตะกายกันอลหม่าน โอ้วววว หม้อดินแตกแล้วครับท่านผู้ชมเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน แต่ว่าเต่าทั้งสามก็โดนน้ำร้อนลวกไปพอสมควร ถึงกับร้องไห้ครับ นี่เองที่เขาเรียกว่าร้องไห้เป็นเผาเต่า นี่แค่โดนน้ำร้อนลวกยังร้องไห้ขนาดนี้ ถ้าเผาไม่ยิ่งน้ำตาท่วมเหรอครับเนี่ยจะทำยังไงกันดี" กล้องซูมไปที่เต่าทั้งสามคลานหนีเข้าไปในพุ่มไม้ ในขณะที่ ฮันคือก๊อต ต้องคอยเก็บกวาดเศษหม้อแตก กล้องตัวที่สามตัดภาพมาที่จังเกว ซึ่งเป็นผู้ช่วยตัดสินใจกระโดดคว้าปลาเก๋าเป็นๆในสระข้างๆสนาม เธอคีบหนีบหัวไม่ให้กระดุกกระดิก

 

พิธีกร "ฝั่งฮันฯ จังเกวกำลังขอดเกล็ดปลาเป็นๆครับ ยากกว่าการทำธรรมดามากเพราะปลาจะดิ้นไปมา เธอเฉือนบั้งปลาเป็นริ้วๆ แล้วโคละตัวปลาด้วยแป้งหมี่อย่างชำนาญ แล้วจึงเอาผ้าชุบน้ำพันหัวปลา คึบด้วยคีมแล้วจุ่มส่วนตัวลงไปทอดครับ....โอวเธอลืมหรือเปล่าว่านี่คือหัวข้อ"เต่า"นะครับ เนื้อปลาสุกกรอบเหลืองทองแล้วแต่หัวยังพะงาบๆ พยายามหายใจอยู่เลยครับท่าน  ดูสิครับท่านผู้ชม..... หมดเวลาพอดีครับ"

 

สิ้นการแข่งขัน ฝ่ายตระกูลแชเสนอ ซุปเต่าแบบฝรั่งเศส แชอธิบายว่า ซุปเต่าเป็นของทำยาก พิถีพิถัน เทคนิคมากมาย ต้มน้ำแรกเพื่อลอกเปลือกชั้นนอกของกระดอง แล้วยังต้องต้มน้ำสองเพื่อลอกชั้นไขมันของเนื้อเต่า แต่ตนมีเคล็ดลับในการทำซุปเต่าแบบหม้อเดียวจบ ทำให้น้ำซุปเข้าเนื้อ รสชาติกลมกล่อมในน้ำเดียว

ส่วนฝ่ายฮันคือก๊อตกับจังเกว มีปลาเก๋าเป็นๆทอดกรอบเจี๋ยนน้ำบ๊วยครับ กรรมการเริ่มซุบซิบครับ จังเกวออกมาอธิบายให้เหตุผลว่า ครึ่งบนพะงาบๆ เปรียบกับหัวเต่าที่ยังไม่ตายสนิทแม้ถูกตัดไป ส่วนเนื้อปลาทอดแล้วคลุกน้ำซ้อสนั้นจะแทนลักษณะเนื้อของเต่าเมื่อตอนสุกได้เป็นอย่างดี นอกจากนั้นยังแทนหยินหยางด้วยคือร่างคนเรามีครบทั้งสองพลัง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเกิด-ตาย ในจานเดียวกรรมการยอมชิมครับ 

 

                    รสชาติ        คุณค่าอาหาร    การนำเสนอ   ความโหดเหี้ยม              รวม

ซุปเต่าได้         10                   10                     9                        9                           38

ปลาเก๋าได้        10                   10                     9                      10                           39

 

ทั้งหมดก็ยกนิ้วให้กับเต่าปลอมตัวมา ปลาเก๋าปากพะงาบๆเจ้ากรรมครับ

 

 

 

 

---

ขอขอบคุณน้องตุ๋มนะครับสำหรับเรื่องย่อของแดจังกึม (แม้ว่าจะออกนอกเรื่องเสียส่วนใหญ่แหะๆ) ข้อมูลเรื่องหม้อไฟญี่ปุ่น และยังแนะนำเพลงประกอบอีกตั้งหลายตอน

ยังขอยืนยันอยู่ตรงนี้เช่นเคยครับว่าไม่มีสัตว์ตัวใดในบทความถูกทรมาน(ก่อนโดนกิน) เอิ๊กๆๆ  ขออุทิศส่วนกุศลให้แก่สัตว์ทุกตัวที่เป็นอาหารให้พวกเราอยู่รอด มาอ่านบล็อคหน้านี้ด้วคร้าบบบ

นานมาแล้ว ณ ประเทศอันหนาวเย็นแห่งหนึ่ง

 

กษัตริย์ของประเทศนี้ถูกเรียกว่าฮ่องเต้ และเป็นธรรมดาที่ผู้เป็นใหญ่ย่อมมีนางสนมนมเนย เอ๊ยสนมกำนัลไว้สนองฝ่าพระบาท ตำแหน่งสูงสุดคือ(นางลับ)แล เป็นตำแหน่งหมอ(นวด)หลวง ตอนนี้สมมติให้เป็นสมัยของราชวงค์งุน

 

ใต้เท้างุนงงอยากเสวย"หมูป่า"แบบสไตล์ชาวบ้านๆบ้างเพราะกินแต่เนื้อชั้นดีมาประจำ ทว่าตัวเองออกไปล่าไม่เคยได้ ซ้อจังเกว(ตอนนั้นยังไม่ได้เป็นหมอ(นวด)หลวง เลยนำหน้าด้วย ซ้อ)เลยเอาต้องจับหมูบ้านไปวิ่งในรั้วที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าเพื่อให้เปลวมันทั้งหลายกลายเป็นกล้ามเนื้อเพื่อหลอกตาฮ่องเต้จอมตะกละไปได้หนึ่งยก

 

ครั้งต่อมามีการแข่งขันทำกับข้าวเพื่อเลื่อนขั้น จังเกว เลือกทำ"หม้อไฟยานาหงิ"ของญี่ปุ่นที่จะใส่ลูกปลาตัวเล็กๆลงไปในน้ำซุปเย็นๆ พร้อมเต้าหู้ แล้วค่อยๆตั้งไฟจนร้อนขึ้นๆ เมื่อน้ำร้อน ปลาก็จะว่ายหนีเข้าไปอยู่ในเต้าหู้ แต่แล้วเธอก็โดนขโมยวัตถุดิบสำคัญคือเต้าหู้ เธอได้ใช้ไหวพริบอันชาญฉลาดเพราะเคยกินอาหารไทยมาบ้าง เธอเอาผักบุ้งโยนลงไปแทน เท่านั้นเองก็ได้ปลาลูกครอก(ลูกปลาช่อน)ไปอยู่ในหลอดผักบุ้งในซุปสไตล์ญี่ปุ่นแล้วครับ

 

หลังจากราชฑูตเมืองอื่นได้ถวาย"ไก่กระบอก"ขนทอง เธอก็คิดเมนูไก่กระทิถวายใต้เท้าด้วยที่ว่า ไก่กระบอกที่ได้รับมานั้นต้องเอาไปขุนด้วยกระทิ ความมันของกระทิจะทำให้ไก่ไม่มีขนเนื้อมัน ไก่กระบอกคือไก่ที่ลี้ยงให้โตในกระบอกไม้ไผ่ทำให้กระดูกอ่อนเพราะไม่ต้องใช้แรงไม่โดนแสงแดด เลยมีแต่หนังสีเหลืองๆ รูปทรงไก่ก็เป็นกระบอกหลอดๆ เหมาะแก่การต้มซุปหั่นแว่นๆเป็นอย่างดี แม้ไม่ถึงกับยัดไส้ข้าวเหนียวในไก่ต้มโสมของแดจังกึมตัวจริง ไก่กระบอกก็สามารถทำให้ใต้เท้างุนงงหลงใหลแลจังเกว มากขึ้น (โอว ทำบาปกันขึ้นได้ขนาดนี้)

 

พอครั้นได้เลื่อนขั้น เป็นแลจังเกว เธอก็ยิ่งกำเริบหนัก ด้วยการทำกับข้าวเมนูประเภท "ไข่ข้าว"อบศิลา เธอคัดสรรลูกเจี๊ยบชะตาขาดหลายฟองเอามานึ่งให้สุกทั้งๆที่มันเหล่านั้นจะได้เกิดเป็นตัวในไม่ช้า เนื่องด้วยเป็นประเทศหนาวเย็น จึงพยายามเสิร์ฟกับข้าวเพชฌฆาตมื้อนี้ด้วยกลอันแยบคาย ด้วยการเรียงไข่ข้าวลงในชามหินร้อนโปะข้าวเหนียวหน่อย เหยาะซีอิ๊วน้ำส้มอีกนิด โอยกินไม่ลง

 

---

เสียใจกับการกินโหดๆแบบดังกล่าวด้วย เรื่องนี้แต่งขึ้นไม่มีสัตว์ตัวใดๆถูกทำร้ายขอรับ และขอขอบคุณเพลงแดจังกึม(ของจริง)คร้าบบ