หลังจากวันนั้น ออดี้ ก็โดนใครต่อใครล้อเรื่องเอว่อนไปพักใหญ่ ทว่ายังไม่ครบอาทิตย์ดี.....สาวมิสทีนก็กลับมากินข้าวกับป้าผมสีดอกเลาอีกคนนึงที่เธอแนะนำว่าคือคุณแม่ของเธอนั่นเอง คราวนี้ออดี้จึงออกปากให้เพื่อนร่วมงานอีกคนไปบริการแทน เพราะกลัวถูกติงเรื่องโคโลญจ์ชาแนลอีก

"มีเกี๊ยวน้ำหนึ่งถ้วย ก๋วยเตี๋ยวเรือเนื้อเผ็ดกลาง ราดหน้าหมูหมักและเบียร์สิงห์ขวดนึงนะครับ" บริกรทวนให้มิสทีนฟัง ก่อนสั่งอาหารทั้งหมดเข้าครัว คิดในใจว่าโต๊ะนี้ก็ไม่มีอะไรนี่นา ทำไมออดี้ถึงต้องหนีไปโต๊ะอื่นด้วย

แล้วทั้งมื้อของครอบครัวมิสทีนก็ผ่านไปได้ด้วยดีด้วยฝีมือเตเต้ บัณฑิตจุฬาฯที่มาหากำไรชีวิตด้วยการเรียนรู้ชีวิตที่อเมริกา งานบริการเป็นงานเสริมของเต้ระหว่างการเรียนต่อโทเช่นเดียวกับเด็กนักเรียนหลายๆคนที่นี่ ด้วยความที่เตเต้เคยทำงานเป็นเซลล์แมนที่เมืองไทยจึงมีนิสัยคุยเก่งจึงแวะทักทายกับลูกค้าเป็นประจำ แต่ก็มิวายทำหน้าที่เสนอขายอาหารเพื่อเพิ่มยอด เอ๊ยเพื่อให้ลูกค้าได้ชิมอาหารหลากหลายด้วย เหมือนกับที่โต๊ะมิสทีนวันนี้เช่นกัน 

มิสทีน "น้องๆ Check please"

มือทั้งสองไพล่ไว้ที่ช่วงท้อง ยืนตรงแล้วเตเต้ก็ถามกลับไปว่า "ไม่รับอะไรเพิ่มเหรอครับ ทางเรามีของหวานเยอะแยะเลยครับ ทั้งไอติม กล้วยทอด ขนมปังปิ้ง และ.."

มิสทีนมองดูรายการขนมแล้วก็ขัดขึ้นว่า "Ice-cream ที่ร้านนี้ใส่ Liquor ด้วยหรือเปล่า?"

เตเต้ "ไม่ได้ใส่ครับเพราะลูกค้าเรามีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แต่ว่าเราทำเองเลยนะครับ ทั้งกะทิ ชอคโกแลต ชา...."

มิสทีน "อุ๊ย Price ขนาดนี้ ใครจะไปกิน ไปซื้อ Supermarket ได้เป็น Quart quart"

เตเต้ตกใจนิดหน่อยกับตรรกะของลูกค้าที่อยู่เบื้องหน้า "ไม่เป็นไรครับ แหะๆๆ" พลางหันหน้าไปยังหญิงชราร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างมิสทีน ผมขาวดัดฟูอยู่เหนือต้นคอทำให้เธอดูคอยาวขึ้น "แล้วคุณน้า ไม่รับอะไรอีกเหรอครับ? เรายังมีทีรามิสุ หรือขนมอย่างอื่นด้วยนะครับ"

หลังจากฟังบทสนทนามาครู่หนึ่ง เมื่อโดนถามเจาะจงเช่นนี้หญิงชราก้มหน้าลงนิด เธอจับขาแว่นด้วยมือซ้ายดึงให้ออกมาอยู่ช่วงกลางสันจมูก แล้วเหลือบตาขึ้นมองเตเต้ก่อนเอ่ยปากตอบด้วยเสียงโทนสูงแต่ช้าๆแบบป้าใจดี "มีขนมอะไรไทยๆไหมล่ะ?"

เตเต้ยกมือขวาที่ไพล่อยู่ ผายออกไปข้างๆแล้วตอบว่า "มีกล้วยทอด ขนมปัง(ปิ้ง)สังขยา แล้วก้อรวมมิตรครับ"

หญิงชรา "ไม่ล่ะจ้ะ ป้าทำเป็น"

เสียงผึง....ราวกับสายกีตาร์ที่ก้นบึ้งของพนักงานคนหนึ่งขาดลง.....เตเต้จึงตอบไปว่า"ไม่เป็นไรครับ งั้นเดี๋ยวจะเอาใบเสร็จมาให้นะครับ...ว่าแต่ทานเบียร์สิงห์ไปแล้ว ไม่ลองเบียร์ช้างบ้างเหรอครับ?" แล้วสำทับด้วยภาษาอังกฤษอีกรอบว่า

"Have you tried beer Chang yet?"

...

ลองนึกตามว่าคุณ ใส่ชุดในคอลเลคชั่นเธอ... 

 ชิ้นที่เห็นถึงคอนเซปท์เธอง่ายที่สุด(ในความคิดผมครับ) 

เปิดอีกนิดดดด... 

 มาดูกระโปรงสั้น(หน้า)กันบ้าง 

โคมไฟสวยงามก่อนเข้างาน

ตะวันล้า ลาแล้ว ณ วันนี้
เก็บสิ่งดี มาร้อยเรียง ด้วยเสียงใส
หวังท่านผ่าน ไปมา ใช่ผ่านไป
เก็บเกี่ยวไว้ ความงาม ข้างทางเอยฯ

พูดถึงเด็กหอ เด็กนักเรียนที่อยู่ประจำหรือว่าเช่าห้องพักแถวๆโรงเรียน ส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นอย่างดี...เพราะช่วยให้รอดชีวิตเรียนจบกันมานักต่อนัก นับว่าเป็นคุณประโยชน์ในการพัฒนาบุคลากรประเทศชาติ ในงบที่รัฐสามารถแทรกแซงได้อย่างขนไรแขนไม่ร่วง

แต่บางคนว่าไม่ใช่ เพราะขนาดตัวเองอยู่ที่บ้านแท้ๆ กลับรู้จัก "มาม่า" หรือพวก "กึ่งสำเร็จรูป" ดีกว่าเด็กหอบางคน จะรายการผัด ต้ม ลวก กินดิบแบบแกะห่อโต้งๆ หรือจะพลิกแพลงสารพัด ขอให้บอกข้าก็เซียนเช่นกัน

แล้วคนที่เหลือ ที่ไม่เซียน และไม่กินล่ะ?  พวกเขาเหล่านั้นเห็นถึงโทษทั้งหลายอันจะได้มาหลังจากลิ้มรสเจ้า "กึ่งสำเร็จรูป" เหล่านั้น....เส้นแป้งที่ต้องผ่านการทอดเพื่อให้เก็บได้นาน ผงปรุงรสที่เต็มไปด้วยชูรสทั้งทางตรงและทางอ้อม....ยังไม่รวมเกลือในปริมาณเกินความจำเป็นที่ร่างกายต้องการต่อวัน

จะอยู่กลุ่มไหน วันนี้คุณก็ต้องทำใจ เพราะเชฟกระทะเหล็กอาทิตย์ถัดจาก...ขิง...นั้น เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เรียกว่า "มาม่า" กันจนติดปากนั่นเอง.........

รายการนี้จะว่าเหลือเชื่อก็ไม่เชิง เพราะว่าผู้เข้าแข่งทั้งหมด 17 ท่าน แล้วคิดดูว่ารายการอาหารจะพิศดารพันลึกขนาดไหน...มีตั้งแต่ผัด ต้มยำ หมี่หวาน ซูชิ พิซซ่า โอยสารพัด.....จะบอกว่าคุณผู้อ่านทั้งหลายน่าจะดีใจที่ไม่ต้องเข้าไปร่วมตัดสินในกระทู้ทรมานท้องกรรมการห้องนั้น เพราะมีให้เลือกเยอะมากครับแถมคุณเลือกได้แค่หนึ่งชิ้น  ออ ถ้าคุณอยากลองของก็เชิญทีนี่ครับ.... เชฟกระทะเหล็ก มาม่า

แต่สำหรับคุณๆที่ไม่สนใจอาหารทั้งหมด...ผมขอมาลองชิมรายการที่ผมทำขึ้นมา..ผมเองเป็นหนึ่งในบุคคลจำพวกหลัง คือไม่กินมาม่า..เอ้า ตายล่ะสิแล้วจะแข่งทั้งที....นั่นสิครับ....แล้วผมก็ไม่ทำกับข้าวด้วย อย่าเลยจะแข่งทำกับข้าวให้เสียชื่อทำไม ในเมื่อผมเอามาม่ามาทำขนมได้นี่นา....